Mahilig ako maglaro ng Scrabble. Isang beses, naghahabol ako ng puntos buong laro pero nang patapos na at wala ng letrang puwedeng bunutin sa bag, nakabuo ako ng salitang may pitong letra. Ibig sabihin tapos na ang laro. Limampung puntos ang nadagdag sa akin pati na rin puntos ng mga letrang hindi nagamit ng mga kalaro ko.

Sikat na linya ni Dorothy sa The Wizard of Oz ang “Walang lugar na tulad ng sariling tahanan.” Maraming kuwento tulad ng Star Wars at The Lion King ang gumagamit ng ganyang paraan ng pagkukuwento na tinaguriang “the hero’s journey. Ang tema: isang karaniwang tao na may karaniwang buhay ang nagkaroon ng pambihirang karanasan.

Nakita ko sa bahay ng kaibigan kong si Marty ang makapal na librong War and Peace ni Leo Tolstoy. Inamin ko: “Hindi ko natapos basahin iyan.” Tumawa siya. “Regalo iyan ng kaibigan ko nung nagretiro ako at sinabi, ‘Sa wakas may oras ka na para dito.’”

Tanong ng isang pulis ng Atlanta sa Amerika sa motorista, “Alam mo ba bakit kita pinahinto?” “Hindi po.” Marahang paliwanag ng pulis, “Nagtetext ka kasi habang nagmamaneho.” “Hindi po! Email po iyon,” sabi ng drayber at inabot ang selpon sa pulis. Lusot na ba ang drayber sa batas na nagbabawal magtext habang nagmamaneho? Hindi! Hindi naman pag-iwas sa pagtext ang punto ng batas kundi…

Sabi ng mga mananaliksik may ugnayan ang pagkamapagbigay at kagalakan: mas masaya ang nagbibigay ng pera at oras sa iba kaysa sa hindi. Sabi ng isang sikologo, “Huwag na nating isipin ang pagbibigay bilang moral na pananagutan at simulan itong isipin bilang pinagmumulan ng kasiyahan.”

Nakaratay sa higaan na may ngiti ang matandang tiyahin ng magulang ko. Nakasuklay ang mapuputing buhok at puno ng kulubot ang mga pisngi. ‘Di siya masyadong nagsalita pero tanda ko pa ang binulong niya nang bisitahin namin siya ng mga magulang: “Hindi ako nalulungkot. Nandito si Jesus kasama ko.”

“Mahal kong kaibigan, minsan kung magsalita ka para bang mas banal ka kaysa sa totoong ikaw.” Sinabi iyan ng kaibigan at tagapayo ko na may maamong ngiti habang nakatingin sa mata ko. Kung iba ang nagsabi baka nasaktan ako pero malaki ang pagpapahalaga ko sa pagtitimbang niya ng mga bagay bagay. Napangiwi ako pero natawa rin kasi kahit may kurot…

Ayon sa isang pag-aaral sa United Kingdom, karaniwang tumitingin sa cellphone ang mga taong nasa hustong gulang kada labindalawang minuto. Pero para bang kulang pa iyan kung iisipin ko gaano kadalas ako maghanap ng sagot sa Google o tumugon sa walang katapusang mensaheng pumapasok sa cellphone ko sa buong araw. Marami sa atin umaasa sa cellphone para maging organisado, maalam, at konektado.

Maraming oras ang ginugol ko noon sa paghanap ng diamante para sa singsing pang-engagement. Nabagabag ako: paano kung hindi ko makita ang pinakamaganda?

Dahil sa matinding sakit na naramdaman ko, napilitan akong manatili sa kuwarto sa mga unang araw ng bakasyon namin. Naging makulimlim ang damdamin ko tulad din ng kalangitan. Nang nakapasyal ako sa malapit na parola kasama ang asawa ko, nakita kong natakpan ng maiitim na ulap ang magagandang tanawin.